آدم ها گاهی اوقات تویه زندگی شون یه کارهایی انجام میدن که بعد از اون کارشون خیلی منفعت میبرن و تا آخر عمرشون به کاری که کردن افتخار میکنن و همیشه به خوبی و شادی از اون کارشون یاد میکنن. من اون کار رو تویه زندگیم انجام دادم٬ بله... به نظر من اون کار خاص من وبلاگ نویسی بود. کسانی که از اول وبلاگ من رو خوندن میدونن که من اول وبلاگم گفتم" تا من خواستم این وبلاگ رو راه بندارم ۱ سال طول کشید٬ به خاطر اینکه این قدرت رو در خودم نمیدیدم که شروع به نوشتن کنم"وحالا...باید بگم که خیلی پشیمونم٬ خیلی خیلی پشیمونم که چرا این وبلاگ رو زودتر ننوشتم تا دوستان خوبی مثل شما پیدا کنم٬ دوستانی که بدون هیچ چشم داشتی به من محبت میکنن و من لذت میبرم زمانی که نظراتشون رو میخونم. ممنون از تو٬ از تو عزیزی که همین الان داری وبلاگ من رو میخونی همین که میخونی ممنون حتی اگر نظرم ندی.

همتون رودوست دارم٬ تک تکتون رو٬ اگر بخوام اسم بیارم خیلی طولانی میشه و ممکنه برایه بعضی ها هم خسته کننده باشه ولی همتون رو دوست دارم و از این همه لطفی که به من میکنید شرمنده ام.

ببخشید اگر حرف هام بویه خداحافظی میده٬ نمیخوام خداحافظی کنم اما فردا دارم میرم و معلوم نیست که پست بعدی ام کی باشه شاید ۱ هفته دیگه نمیدونم.

از همتون ممنونم هزار بار ممنونم که در طی کردن راه زندگی کمکم کردید. ازتون خیلی درس گرفتم٬ با وبلاگ بعضی هاتون خندیدم و با وبلاگ بعضی هاتون بغض کردم.

همتون رو دوست دارم

پایدار وسلامت باشید

پی نشوت : تورو خدا یه سر به داداش شهاب بزنید آبروم پیشش رفت.